‘Heb je pijn?’ Vraag ik.

Helaas krijg ik geen reactie. Ze knijpt met haar ogen want praten kan ze niet. Haar blik is tevreden en ze lijkt comfortabel. Toch vind ik het moeilijk.

Wat voel je? Wat denk je? Zijn de vragen die constant door mijn hoofd razen. Het gaat snel achteruit. Soms is er hoop maar vervolgens gaat het weer slechter. Hopeloos voel ik mij.

Wat kan ik voor je doen? Wat heb je nodig? Zeg het maar. Ik zal alles voor je doen.

Ik geef haar wat te drinken. Dat gaat prima. Vervolgens wat eten, dat lukt ook. Ze eet veel, heel veel zelfs. Waarom wordt ze dan niet beter? Ze wil nog zo graag, dat voel ik gewoon. Toch gaat het steeds slechter.

De arts geeft aan dat er niets meer mogelijk is. Dat doet pijn, bij mij althans want zij knijpt wederom tevreden met haar ogen.

Verdriet

Op zondagochtend kom ik bij haar. Ze wil opstaan maar ze zakt door haar benen. Ik zie het gebeuren en het raakt mij intens.

Ik help haar bij het eten en drinken. Het gaat, maar niet meer zoals eerst. Ik weet genoeg en ik ben bang.

‘Je wil niet meer he?’ Vraag ik. Ze antwoordt niet met woorden en haar tevreden blik is weg. Ze knijpt met haar ogen en bevestigd mijn vraag. Ik voel mij zo machteloos. Met een brok in mijn keel pak ik de telefoon.

De arts maakt een spuitje klaar. Deze wordt toegediend en vervolgens is ze in diepe slaap. Na ongeveer een half uur overlijdt ze. Het is voorbij. Het is over.

Dag Sia. Dag lieve poes. Jij was hier en dat heb ik geweten. Nu ga je weg en dat doet pijn. Maar ik zal je nooit vergeten.

Sia is rustig ingeslapen op 28 oktober. Ze was 8 maanden oud. Ik ben er verdrietig van.

Aandacht

Ik heb ontzettend veel respect voor dierenartsen en assistenten. Bedankt voor jullie oprechte aandacht en betrokkenheid. Bedankt voor alles.

Tommie Niessen
Verpleegkundige & schrijver/blogger