Tijdens de zorg zie ik mevrouw regelmatig naar de tatoeage op mijn arm kijken. Ze zegt er verder niets van, maar het heeft duidelijk haar aandacht. ‘Gaat dat er nog ooit af jongen?’ Vraagt mevrouw terwijl we beneden aan tafel zitten. ‘Ik ben bang van niet…’ Antwoord ik. Mevrouw kijkt aandachtig naar mijn arm, ik vraag mij af wat ze denkt. Ouderen hebben meestal wel een mening over tatoeages…

‘Waarom doe je dat eigenlijk? Betekent het iets of is het stoerigheid?’ Ik schiet in de lach. ‘Vooral stoerigheid mevrouw, ziet u niet hoe stoer ik ben?’ Mevrouw moet ook lachen. ‘Wat vindt u ervan?’ ‘Hmmm, het is iets van tegenwoordig he, die voetballers hebben dat ook. Ik vind het eigenlijk maar niks, ik bedoel het niet verkeerd he jongen. ’ Wat mooi denk ik bij mezelf. Ze heeft een duidelijke mening maar veroordeelt mij niet.

‘Ziet u dit papieren bootje mevrouw?’ Vraag ik terwijl ik het aanwijs op mijn arm. ‘Ja, die maakten wij vroeger als kind zijnde!’ Ik kan zien dat mevrouw het herkent. ‘Daarin zit de as van mijn overleden opa en oma.’ Nu is het even stil, mevrouw kijkt mij aan met een ietwat verbaasde blik. ‘Daarin?’ Vraagt ze terwijl ze weer naar het bootje kijkt. ‘Ja zeker, maar een beetje hoor, ze zitten er niet helemaal in…’ Mevrouw schiet in de lach. ‘Maar jongen toch, dat is wel heel bijzonder… Nu vind ik het wel anders hoor.’ Ik zie dat mevrouw een beetje ontdaan is.

‘Waren zij belangrijk voor jou jongen? ’ Vraagt ze voorzichtig. ‘Ja, dat waren ze zeker. Ik was heel vaak bij hen, toen ik nog een kind was.’ Mevrouw kijkt mij aan met een glimlach. ‘Mooi hoor jongen, heel mooi.’ Ik bedank mevrouw en ik maak mij klaar om te gaan. ‘Tot ziens he mevrouw’ ‘Tot ziens jongen!’

Tommie

Je kunt mij ook volgen @ Instagram: www.instagram.com/tommieindezorg