“Ding Dong” klinkt het wanneer ik aanbel. Het is half acht in de ochtend en ik sta te wachten voor een huis waar ik nog nooit ben geweest.

Ik ben altijd benieuwd waar ik terechtkom. Achter elke deur schuilt weer een ander verhaal. Telkens kom ik in een ander wereldje. Dit vind ik één van de leukste dingen aan mijn werk in de wijk.

Na een paar minuten wordt er open gedaan. In de deuropening staat een wat nors kijkende oudere dame in haar pyjama. ‘Wa komde gij doen?’ vraagt mevrouw. ‘Ik ben van de zorg.’ antwoord ik. We kijken elkaar aan en het is even stil.

‘Komde gij mij wassen??’ vraagt mevrouw terwijl ze mij indringend aankijkt. ‘Dat weet ik nog niet…’ zeg ik voorzichtig. ‘Nou.. Da gaat niet gebeuren! Geen man aan mijn lijf!’ zegt mevrouw met veel volume in haar stem. Ik schrik een beetje van haar reactie en ben stil…

‘Je ken wel koffie krijgen jongen. Kom maar gouw, het is kouw buiten.’ Zegt mevrouw na de korte stilte. Ze maakt de deur verder open en loopt naar binnen. Ik kijk wat verbaasd om mij heen en loop achter haar aan…

Meegemaakt

Nu zitten we samen aan tafel, met een kop koffie. ‘Nee jongen, dat wil ik echt niet. Ik heb veel meegemaakt…’ Zegt mevrouw met een serieuze blik in haar ogen.

Ze vertelt mij over vroeger, over haar kinderen en over haar man die dertig jaar geleden is gestorven. Hij behandelde haar slecht. Het was en nare man met alcoholproblemen en losse handjes. Hij kwam niet vaak thuis en als hij dat wel deed ging het vaak mis…

‘Snap je jongen? Daarom wil ik dat niet…’ Het is stil. Ik ben sprakeloos en weet niet wat ik moet zeggen… ‘Dankjewel mevrouw, dat u dit met mij deelt.’ Mevrouw knikt met haar hoofd. ‘Ja ik zeg gewoon hoe het is jongen…’

Respect

Ik waardeer de eerlijkheid en heb diep respect voor haar. Ze stelt zich zo kwetsbaar op en dat na alles wat ze heeft meegemaakt. Normaal doe ik mijn best om mensen zo ver te krijgen dat ik ze mag helpen. Nu doe ik dat niet. Dat voelt gewoon niet goed.

‘Bedankt jongen.’ zegt mevrouw voordat ik vertrek. ‘Ik heb niet veel kunnen doen…’ antwoord ik met een lach. ‘Buurten is ook belangrijk jongen, ik ben toch niet vuil! Jij bent een goei menneke!’ zegt ze met een glimlach op haar gezicht.

‘Tot de volgende keer mevrouw.’ ‘Tot ziens jongen. Ge kent altijd komen, maar niet douchen he!?’ Ik schiet in de lach. ‘Nee nee, dan kom ik gewoon een kop koffie drinken, want die was erg lekker!’ Mevrouw moet ook lachen. Ik zwaai nog een keer en loop naar mijn auto. ‘Wat een mooi mens.’ Denk ik bij mezelf.

Tommie Niessen
Verpleegkundige & Schrijver/blogger