Vandaag ben ik jarig! Alweer 27 jaar op deze wereld. Soms voel ik mij best oud, zeker wanneer mensen mij ineens ‘meneer’ noemen. Maar wanneer ze bij de kassa mijn legitimatie vragen, voel ik mij weer jong… Het is wat, dat ouder worden…

‘Ah je komt pas kijken jongen!’ zegt meneer met een brede glimlach op zijn gezicht. Zojuist heb ik hem verteld hoe oud (of jong) dat ik ben. Meneer is zelf 89, voor hem is 27 alweer een hele tijd geleden. We schelen 62 jaar, maar we kunnen het prima met elkaar vinden.

Vroeger.

‘Waar was u mee bezig toen u 27 was?’ vraag ik. Meneer is even stil, ik zie hem denken.
‘Toen was ik al getrouwd jongen!’ Antwoordt hij. Ik zie dat meneer aan vroeger denk, hij glundert helemaal. Wat mooi, denk ik bij mezelf.

‘En jij? Ben je al getrouwd jongen?’ vraagt meneer. Ik schiet in de lach. ‘Nee meneer, ik moet eerst nog even een vriendin vinden…’ antwoord ik. Meneer kijkt mij aan en begint ook te lachen.

‘Ah nog tijd zat jongen! Zolang je maar vooruit wil dan komt alles vanzelf!’ zegt hij. Ik knik met mijn hoofd en geef hem gelijk. Ik vind het altijd leuk om verhalen van vroeger te horen. Het was zo anders in die tijd. Ik vraag mezelf weleens af hoe de wereld eruit ziet als ik 89 ben…

Oud.

‘Voelt u zich oud?’ vraag ik aan meneer. Hij kijkt mij aan en moet weer lachen.
‘Wat denk je zelf jongen? Ik ben 89… Mijn lichaam werkt nog maar voor de helft. Ik lig in bed of ik zit te slapen in deze stoel. En wanneer ik wil bewegen loop ik met dat ding daar.’ Antwoordt hij terwijl hij naar zijn rollator wijst.

Ik kan mijn lach niet inhouden. Wat een geweldige man denk ik bij mezelf. Hij kan overal een leuke draai aangeven. Misschien is dat wel de kunst van het ouder worden. Positief blijven en alles niet zo serieus nemen. En vooral veel lachen.

Leven.

‘Zo is het leven jongen, oud worden gaat vanzelf. Ik ben al jong geweest, nu is het jouw beurt. Geniet van je leven, het duurt maar even.’ Zegt meneer met een serieuze blik in zijn ogen. Hij heeft helemaal gelijk, denk ik bij mezelf.

‘Dankjewel meneer.’ Zeg ik voordat ik ga.
‘Jij bedankt jongen! Nu voelde ik mezelf even geen 89, door al die vragen van jou over vroeger!’ Ik geef meneer een hand en ik ga weer verder. Wat een mooi mens, denk ik bij mezelf. Ik hoop dat ik ook zo word als ik 89 ben. Gelukkig heb ik nog even de tijd voordat het zover is.

Tommie Niessen
Verpleegkundige & Schrijver/blogger