‘Jij bent de eerste aan wie ik dit vertel jongen, sorry hoor…’ zegt mevrouw met tranen in haar ogen.

‘Dat vind ik niet erg mevrouw. Ik ben hier niet alleen voor uw medicatie. Het is goed dat u dit bespreekt.’ Antwoord ik. Mevrouw geeft aan dat ze zich somber en depressief voelt. Ik heb maar tien minuten voor dit zorgmoment. Dat ga ik niet halen, maar dat maakt mij niets uit.

‘Sorry dat je dit moet aanhoren jongen, jij zult wel denken… ’ zegt mevrouw met een verontschuldigende blik. ‘Het is oké mevrouw, ik vind het echt niet erg. Het is wel belangrijk om hier iets mee te doen… Wilt u zelf de huisarts bellen?’ Vraag ik voorzichtig. Mevrouw kijkt mij twijfelend aan en het is even stil.

‘Morgenvroeg kan ik terecht…’ zegt mevrouw nadat ze de telefoon heeft neergelegd. Ik zie een klein beetje opluchting in haar gezicht. Ze maakt het bespreekbaar, dat is al een hele stap. Niet dat haar probleem nu is opgelost maar het is goed dat ze om hulp vraagt.

‘Tot volgende week mevrouw.’ Zeg ik voordat ik ga en geef mevrouw een hand. ‘Dankjewel jongen, tot ziens he.’ Ik trek mijn jas aan en verlaat het huis. Ik loop flink achter met mijn werk. Maar ja, er zijn wel ergere dingen in de wereld…

Aanstellen.

In de auto moet ik telkens aan mevrouw denken. Het is verschrikkelijk om je zo te voelen. Een paar jaar geleden voelde ik mij ontzettend neerslachtig. Ik wist niet waarom en ik schaamde mij ervoor. ‘Niet zo aanstellen… Alles is toch goed? Wat is het probleem?’ zei ik dan tegen mezelf. Ik sprak er niet over en had het gevoel dat mensen mij niet zouden begrijpen.

Op een gegeven moment ben ik naar de huisarts gegaan. Ik had echt hulp nodig. Het was moeilijk en ik voelde mij kwetsbaar en zwak. Ik was bang voor onbegrip en voelde mij een aansteller.

Nu zie ik in dat het mij sterker en zelfbewuster heeft gemaakt. Het komt nog steeds voor dat ik mij neerslachtig voel. Ik ben nog steeds zoals toen. Nu aanvaard ik dat gewoon. Destijds ging ik er tegen “strijden”.

Mevrouw is 65 en ik ben 26. Haar situatie is totaal anders dan die van mij. Het gevoel blijft echter hetzelfde. Want dit soort gevoelens hebben niets te maken met leeftijd. Het kan iedereen overkomen.

Taboe

Het is jammer dat er een taboe rust op het bespreekbaar maken van depressieve gevoelens. Alsof we ons niet kwetsbaar op mogen stellen… Nu ik dit zo typ voel ik zelfs enige twijfel om dit te plaatsen. Misschien is het te persoonlijk? Wat zullen ze ervan vinden? Vraag ik mij af.

Tegelijkertijd vind ik het belangrijk om dit te plaatsen. Misschien herken je wel iets als je dit leest. Want mevrouw en ik zijn vast niet de enige…

‘Hoe is het met u?’ vraag ik een paar weken later aan mevrouw. ‘Het gaat ietsje beter jongen, stapje voor stapje… Nog bedankt he…’ antwoordt mevrouw met een kleine glimlach op haar gezicht.

Tommie Niessen
Verpleegkundige & schrijver/blogger.

 Tommie in de zorg

In september 2018 wordt mijn boek “Tommie in de zorg” uitgebracht bij Ambo|Anthos uitgevers. 
Treffende observaties, waardevolle levenslessen en ontroerende ontmoetingen uit de dagelijkse praktijk van een Verpleegkundige.