Geen man aan mijn lijf!

Zaterdag ochtend, rond half 8 belde ik aan bij iemand. Dit was de eerste keer dat ik naar deze cliënt toe moest, altijd leuk om nieuwe mensen te ontmoeten vind ik. Na ongeveer 5 minuten zag ik dat er iemand aan kwam. De deur ging open, er stond een wat streng kijkende oudere vrouw voor mij in haar pyjama. We keken elkaar kort aan, even een stilte en nog voordat ik mezelf voor wilde stellen riep mevrouw; “Neeje! Er komt ginne man aan mijn lijf, nu nie en nooit nie. Dus ik weet nie wa gij hier kumt doen??”. (Ja, Brabants)

Oke, ik ben een man en het komt vaker voor dat mensen er een beetje moeite mee hebben. Dit was alleen toch net iets anders. Mevrouw bleef me ook doorgrondend aankijken. Ik voelde haar blik en dacht; het is beter dat ik aanloop, ik heb hier geen zin in. Toch vroeg ik aan mevrouw of ik even binnen mocht komen, om het te rapporteren. Toen zei ze; “Ge kent binnen komen maar ik gu nie onder die douche, ge kent wel koffie hebben…” Dit had ik niet verwacht en ik ben naar binnen gegaan.

In gesprek

Ik heb met mevrouw gesproken over vroeger, over haar kinderen en over haar man. Hij is dertig jaar geleden gestorven. Mevrouw vertelde mij dat hij haar nooit goed behandeld heeft. Hij was een nare man geweest met alcoholproblemen en losse handjes. Hij was nooit thuis voor mevrouw en voor de kinderen, als hij er dan wel was dan ging het mis. Mevrouw vertelde mij toen dat dit de reden was waarom ze niet door mannen geholpen wil worden. Ik was even stil van haar verhaal…..

Voordat ik ging zei mevrouw tegen mij; “Gij bent un goei menneke, ge kent altijd koffie komme drinken, maar nie douche!”. We konden erom lachen, ik gaf haar een hand en ben verder gegaan met mijn route.

In de auto heb ik er nog veel over nagedacht. Mijn eerste indruk van mevrouw was helemaal veranderd. Het was hard getaalde vrouw, recht door zee en ze zegt letterlijk wat ze denkt. Ik hou wel van dit type mensen, dan heb je altijd duidelijkheid. Mevrouw was ook ontzettend lief en ze had een goed gevoel voor humor. Dat mevrouw aan mij vertelde waarom ze niet door mannen geholpen vond ik mooi, daar heb ik echt respect voor.

Respecteren

Normaal probeer ik mensen zover te krijgen dat ik ze toch mag helpen, bij deze mevrouw heb ik dat niet gedaan. In dit geval moet je gewoon respecteren dat ze het niet wil. We moeten er dan voor zorgen dat er geen mannen komen bij mevrouw. Tenminste dat vind ik. Soms hoor ik van collega’s dat cliënten in dit soort gevallen pech hebben en geen zorg krijgen. Ik ben het daar niet helemaal mee eens. Wanneer iemand er een reden voor heeft dan moeten we hier naar luisteren en een oplossing zoeken. Dan kijk je echt naar de wensen van de cliënt en lever je goede zorg (op maat). Dat is toch het belangrijkste?

Tommie​ ⤵️